Chwasty polskie – najpopularniejsze gatunki i jak je zwalczać?

„Chwasty polskie” to nie poradnik o roślinach ani metodach ich zwalczania. To antologia polskiej poezji erotycznej w wyborze Daniela Olbrychskiego, obejmująca frywolne, pikantne i miejscami bardzo dosadne utwory. Wydanie uzupełniają surrealistyczne ilustracje Franciszka Starowieyskiego.

Podstawowe dane książki

Co zawiera antologia?

Tom gromadzi utwory polskich poetów piszących o miłości, pożądaniu i cielesności w tonie dalekim od subtelnego romantyzmu. Jest to przekrój obejmujący kilka epok – od renesansu po literaturę współczesną. Obok wierszy o charakterze żartobliwym pojawiają się teksty ostre, prowokacyjne i wykorzystujące dosadny język.

W antologii znaleźli się między innymi:

• Jan Andrzej Morsztyn
• Mikołaj Rej
• Jan Kochanowski
• Daniel Naborowski
• Hieronim, czyli Jarosz, Morsztyn
• Aleksander Fredro
• Tadeusz Boy-Żeleński
• Julian Tuwim

Szczególnie wyraźnie zaznacza się obecność Aleksandra Fredry. Jego utwory, podobnie jak „Nowoczesna sztuka chędożenia” Tadeusza Boya-Żeleńskiego czy frywolny wiersz Juliana Tuwima, pokazują, że polska tradycja literacka obejmuje także twórczość przeznaczoną dla dorosłych, posługującą się humorem, satyrą i prowokacją.

Tytułowe „chwasty” są metaforą poezji bezczelnej, ostrej i nie zawsze eleganckiej. Daniel Olbrychski przeciwstawia ją wyidealizowanym „kwiatom” poezji miłosnej. Nie chodzi więc o botanikę, lecz o teksty, które wyrastają poza przyjęte konwencje i świadomie naruszają granicę dobrego smaku.

Do charakteru tomu pasują ilustracje Franciszka Starowieyskiego. Ich surrealistyczna i odważna forma tworzy wizualny kontrapunkt dla wierszy, a zarazem wzmacnia przeznaczenie książki dla dorosłego czytelnika. „Chwasty polskie” najlepiej traktować jako literacką ciekawostkę i wybór pikantnej, frywolnej poezji, nie zaś jako publikację botaniczną.